Clothing

Vrijwilliger Wilfried van den Boorn over zijn ervaringen tijdens een missie naar de afgelegen Upper-Arun Vallei

VRIJWILLIGER : WILFRIED VAN DEN BOORN

Distributing Education material and clothing in the Upper-Arun Valley

EINDELIJK

In november 2017 was het eindelijk zo ver. Al jaren keek ik er naar uit. Telkens ving ik bot wanneer ik naar de mogelijkheid tot een trek in de Upper Arun vallei informeerde. Telkens kreeg ik te horen dat daar geen buitenlanders werden toegelaten. En nu, bij toeval hoorde ik dat het gebied opengesteld was. Pim en Samjhana waren beiden al in Nepal. Harper en ik hadden gepland in november 2017 weer naar Nepal af te reizen om samen met Pim en Samjhana namens de stichting weer een hulpverleningstocht op touw te zetten. Dat leek me nu de uitgelezen gelegenheid om die dan in de Upper Arunvallei te plannen. Gelukkig viel het plan bij alle drie in goede aarde. Een voor mij bijkomend voordeel was ook nog dat deze tocht niet al te hoog zou gaan. Het lichaam begint gebreken te vertonen waar ik niet gelukkig mee ben maar wel rekening mee moet houden.

VOORBEREIDINGEN

Ter voorbereiding heb ik met de hulp van vrienden allerlei zaken verzameld. Zo gaat er dit keer in mijn bagage 20 kg. aan goede kinderkleding mee, 4 laptops, 2 tablets, medicijnen en nog wat andere bijkomende zaken. Gelukkig mag ik dit keer van Qatar 40 kg. aan bagage meenemen en op de luchthaven doen ze dan ook weer niet al te moeilijk wanneer het een kilo of 4 meer blijkt te zijn.
Nadat Kathmandu achter de rug is, er nog allerlei materiaal gekocht is voor de te bezoeken schooltjes, vertrekken we met ons vieren, vier dragers en alle bagage. Dat gaat met een soort jeep. Het voert te ver om die reis te beschrijven dus beperk ik me maar tot; we waren bijna over de rand van het ravijn geschoten, ik wist niet dat je met een stuk zeep gaten in een kapotte benzinetank kon repareren en, jammer dat we er drie dagen voor nodig hadden om bij ons startpunt te komen.

WISSELENDE OMSTANDIGHEDEN, HET BLIJFT NEPAL

Maar op weg zijn we, dat is zeker. Al na een paar dagen blijkt er geen ruimte te zijn om ons oorspronkelijke plan uit te voeren. Dat zou een gedeeltelijke tocht door onbewoond gebied ingehouden hebben om dan bij Taplejung uit te komen.
De dorpen waar we doorheen komen zijn arm, soms zelfs zeer arm. En er is niet alleen nood aan kleding voor de kinderen. Ook materialen om de leraren van, een wat uitgebreider scala aan, lesmateriaal te voorzien. Nee, er blijkt ook nood te zijn aan medische hulp. En voor zover dat in ons vermogen ligt bieden we die hulp. Er is in het tweede dorp dat we aandoen een klein meisje met een ernstige scabiës infectie. Bij toeval zit er een “Health post” in dat dorp. Daar kopen we dan antibacteriële zalf en antibiotica. Samjhana zorgt eerst dat ze gewassen wordt voordat de behandeling een begin krijgt. Een diep triest gezicht al die bultjes over het hele lijfje met als dieptepunt de bloedende massa van de billetjes. Jammer genoeg blijkt in dat dorp weer de laagheid van sommige mensen. De medewerker van de Health post is een oplichter. Hij verkoopt de medicijnen tegen prijzen die vier of vijf keer over de kop gegaan zijn. Dat is verboden, hij moet ze verkopen voor de door de staat vastgestelde prijs. En hij blijkt ook al een keer vastgezeten te hebben voor dit soort praktijken.

HULP ONDERWEG

We komen in de volgende dagen vaak kleine kinderen met ernstige brandwonden tegen. Bieden dan aan om het ernstigste geval in het ziekenhuis in Dharan te laten behandelen. Dit samen met een jongen die een vuistgroot gezwel midden op de ruggengraat heeft. Bij ieder dorp is het weer afwachten wat je aan zult treffen en wat je zelf op zult kunnen lossen.
Op de schooltjes zijn ze zeker blij met al de spullen die we komen brengen. Een aantal schooltjes heeft zelf al redelijk wat materiaal terwijl andere het met bijna niets moeten doen. Ook bij het verdelen passen we dus gaandeweg aantallen en soort zaken aan.En zoals boven al gezegd, het gaat langzaam. Langzaam omdat we toch eerst een inventarisatie willen hebben van wat er nodig is. Er soms kinderen, of volwassenen uit verder afgelegen delen gebracht worden die een probleem hebben. En natuurlijk dienen we een documentatie bij te houden voor onze sponsoren zodat die zien waar hun bijdrage naar toe gaat. En ja, vaak wil het dorp ook als dank een eerbetoon houden. De uitreiking van kata’s vormt altijd wel een onderdeel samen met de bloemenkransen en de tikka. Maar er wordt ook voor ons gedanst door de oudere vrouwen in een dorp. En gelukkig wordt er af en toe ook samen gelachen.

AFRONDING

Concluderend kan gezegd worden dat we weer een keer bevestigd hebben gezien, en gevoeld, dat hulp noodzakelijk kan zijn. En weer bleek dat de manier waarop onze kleine organisatie werkt goed is. We verlenen hulp op plaatsen waar de grotere organisaties niet komen omdat er geen wegen zijn. En we komen dichter bij de bevolking omdat Samjhana als Nepalese deel uitmaakt van ons team en dat verkleint de barrière enorm.

Het was goed om weer, in gezelschap van vrienden, terug te zijn in Nepal. En ik ben erg blij dat we hier en daar weer wat verlichting hebben kunnen bieden. Niet genoeg, dat besef ik iedere keer weer, maar iedere daad helpt een beetje en samen komen we dan tot een groter geheel.

12-01-2018
Wilfried van den Boorn


Another parcel with clothing, shoes, blankets and cuddles arrives in Kathmandu

This week a new parcel with two big packages arrived in Kathmandu, containing:
- clothing for babies, children and adults
- children shoes
- blankets
- cuddles

The weight was 140 kg and costs where 780,- Euro. for both packages. We packed them in my (Pim) apartment in the Netherlands and they where collected there by Fed-Ex for transportation. Samjhana went to the Customs Office at the airport of Kathmandu and after paying 47.000 rupees, about 365,- Euro she could take a transportation van (taxi) for 1.500 rupees, about 10 euro to the house of the familie, where we live and store all the goods.

In the next weeks we will be distributing these materials again in the remote areas. For the next months is planned to visit Gorkha district, Okhaldhunga district, SoluKhumbu district and the Lower Dolpa district.

KX0A3306.jpg

Giving clothing to street children in the center of Delhi

While planning our flights from and to Kathmandu we found a very cheap flight. Unfortunately it wasn’t a direct flight to Kathmandu but the flight went to Delhi. So we decided to have a stopover in Delhi before going home to Kathmandu and take as much of clothing beside our other personal luggage as we could to give to street children that we would meet living on the street in Delhi. We prepared a package of clothing and cuddles and left for Delhi. See the video below.

The Dutch NGO Micro-Care Nepal giving clothing to street children in Delhi, India. - February 2019
 
 

In a small alleyway we found a mother sitting on the street with her two little children. A small metal pot in front of them collect the coins she could get from people passing by. Holding out her hand when people with a piercing sad look on her face was a daily job for her to survive. From where she and her children came and what made them sitting in the streets like this? Some questions couldn’t be answered but sure it was that their life was hard and we where satisfied to give her children a few pair of new clothing for the next months coming.

In the small Kacha Bagh park close to the Chadni Chowk Yellow Line Metro station. We spotted a few mothers with small and bigger children and started asking where they lived. They told us during the day they where mostly in the parks but during they nights they slept on the streets as staying at night in the parks was prohibited.

/* FACEBOOK */