Education

Vrijwilliger Wilfried van den Boorn over zijn ervaringen tijdens een missie naar de afgelegen Upper-Arun Vallei

VRIJWILLIGER : WILFRIED VAN DEN BOORN

Distributing Education material and clothing in the Upper-Arun Valley

EINDELIJK

In november 2017 was het eindelijk zo ver. Al jaren keek ik er naar uit. Telkens ving ik bot wanneer ik naar de mogelijkheid tot een trek in de Upper Arun vallei informeerde. Telkens kreeg ik te horen dat daar geen buitenlanders werden toegelaten. En nu, bij toeval hoorde ik dat het gebied opengesteld was. Pim en Samjhana waren beiden al in Nepal. Harper en ik hadden gepland in november 2017 weer naar Nepal af te reizen om samen met Pim en Samjhana namens de stichting weer een hulpverleningstocht op touw te zetten. Dat leek me nu de uitgelezen gelegenheid om die dan in de Upper Arunvallei te plannen. Gelukkig viel het plan bij alle drie in goede aarde. Een voor mij bijkomend voordeel was ook nog dat deze tocht niet al te hoog zou gaan. Het lichaam begint gebreken te vertonen waar ik niet gelukkig mee ben maar wel rekening mee moet houden.

VOORBEREIDINGEN

Ter voorbereiding heb ik met de hulp van vrienden allerlei zaken verzameld. Zo gaat er dit keer in mijn bagage 20 kg. aan goede kinderkleding mee, 4 laptops, 2 tablets, medicijnen en nog wat andere bijkomende zaken. Gelukkig mag ik dit keer van Qatar 40 kg. aan bagage meenemen en op de luchthaven doen ze dan ook weer niet al te moeilijk wanneer het een kilo of 4 meer blijkt te zijn.
Nadat Kathmandu achter de rug is, er nog allerlei materiaal gekocht is voor de te bezoeken schooltjes, vertrekken we met ons vieren, vier dragers en alle bagage. Dat gaat met een soort jeep. Het voert te ver om die reis te beschrijven dus beperk ik me maar tot; we waren bijna over de rand van het ravijn geschoten, ik wist niet dat je met een stuk zeep gaten in een kapotte benzinetank kon repareren en, jammer dat we er drie dagen voor nodig hadden om bij ons startpunt te komen.

WISSELENDE OMSTANDIGHEDEN, HET BLIJFT NEPAL

Maar op weg zijn we, dat is zeker. Al na een paar dagen blijkt er geen ruimte te zijn om ons oorspronkelijke plan uit te voeren. Dat zou een gedeeltelijke tocht door onbewoond gebied ingehouden hebben om dan bij Taplejung uit te komen.
De dorpen waar we doorheen komen zijn arm, soms zelfs zeer arm. En er is niet alleen nood aan kleding voor de kinderen. Ook materialen om de leraren van, een wat uitgebreider scala aan, lesmateriaal te voorzien. Nee, er blijkt ook nood te zijn aan medische hulp. En voor zover dat in ons vermogen ligt bieden we die hulp. Er is in het tweede dorp dat we aandoen een klein meisje met een ernstige scabiës infectie. Bij toeval zit er een “Health post” in dat dorp. Daar kopen we dan antibacteriële zalf en antibiotica. Samjhana zorgt eerst dat ze gewassen wordt voordat de behandeling een begin krijgt. Een diep triest gezicht al die bultjes over het hele lijfje met als dieptepunt de bloedende massa van de billetjes. Jammer genoeg blijkt in dat dorp weer de laagheid van sommige mensen. De medewerker van de Health post is een oplichter. Hij verkoopt de medicijnen tegen prijzen die vier of vijf keer over de kop gegaan zijn. Dat is verboden, hij moet ze verkopen voor de door de staat vastgestelde prijs. En hij blijkt ook al een keer vastgezeten te hebben voor dit soort praktijken.

HULP ONDERWEG

We komen in de volgende dagen vaak kleine kinderen met ernstige brandwonden tegen. Bieden dan aan om het ernstigste geval in het ziekenhuis in Dharan te laten behandelen. Dit samen met een jongen die een vuistgroot gezwel midden op de ruggengraat heeft. Bij ieder dorp is het weer afwachten wat je aan zult treffen en wat je zelf op zult kunnen lossen.
Op de schooltjes zijn ze zeker blij met al de spullen die we komen brengen. Een aantal schooltjes heeft zelf al redelijk wat materiaal terwijl andere het met bijna niets moeten doen. Ook bij het verdelen passen we dus gaandeweg aantallen en soort zaken aan.En zoals boven al gezegd, het gaat langzaam. Langzaam omdat we toch eerst een inventarisatie willen hebben van wat er nodig is. Er soms kinderen, of volwassenen uit verder afgelegen delen gebracht worden die een probleem hebben. En natuurlijk dienen we een documentatie bij te houden voor onze sponsoren zodat die zien waar hun bijdrage naar toe gaat. En ja, vaak wil het dorp ook als dank een eerbetoon houden. De uitreiking van kata’s vormt altijd wel een onderdeel samen met de bloemenkransen en de tikka. Maar er wordt ook voor ons gedanst door de oudere vrouwen in een dorp. En gelukkig wordt er af en toe ook samen gelachen.

AFRONDING

Concluderend kan gezegd worden dat we weer een keer bevestigd hebben gezien, en gevoeld, dat hulp noodzakelijk kan zijn. En weer bleek dat de manier waarop onze kleine organisatie werkt goed is. We verlenen hulp op plaatsen waar de grotere organisaties niet komen omdat er geen wegen zijn. En we komen dichter bij de bevolking omdat Samjhana als Nepalese deel uitmaakt van ons team en dat verkleint de barrière enorm.

Het was goed om weer, in gezelschap van vrienden, terug te zijn in Nepal. En ik ben erg blij dat we hier en daar weer wat verlichting hebben kunnen bieden. Niet genoeg, dat besef ik iedere keer weer, maar iedere daad helpt een beetje en samen komen we dan tot een groter geheel.

12-01-2018
Wilfried van den Boorn


5 big Whiteboards for the English Boardingschool in Laprak

Project: Education Development

2019-44946581_1594498923984216_4150044744266809344_n.-cropjpg

With the help of friend and teacher Aite Gurung we where able to support his Englisch Boarding School in Laprak with 5 big Whiteboards. This year we reserved budget as they asked for hel in previous year. Good quality whiteboards are difficult to find in Nepal and transportation is also very expensive as it have to on busses, jeeps and then be carried for a full day to reach Laprak. Great to see the Whiteboards arrive and the students started using them as a verry important part of education.

2019-67642261_373926396650258_2772509429470330880_n.jpg
2019-67720268_2340206879397448_3170525715237961728_n.jpg
2019-67486205_1251219468390845_8278954268002615296_n-sharp.jpg
2019-67770206_2529691223762201_469130808066572288_n.jpg
2019-68683330_434574000473537_5052988118475472896_n.jpg
2019-67696108_2372137559693488_8171388040434941952_n.jpg

Projector and Laptop for the Shree Kalika Primary School in Solagar

Project : Education Material and I.T. for Education

In April 2019 we went to the village of Solagar in Okhaldunga district. Here we donated school material to the small local school. Especially the I.T. material containing one laptop and one projector where received with great pleasure by the school teachers.

The new school complex on the land that was given by one of the community members.

Handing over the projector and laptop to the head of the school.

After handing over, with all the children and Samjhana

With all the children and now including Pim.

School posters, pencils and balls for the primary school in the little village of Thulodunga. From this time we decided to support the school as the old principal of the school in Solagar, that we respected very much for his efforts, got transferred to the school in Thulodunga.

The school complex of the village Solagar in Okhaldunga district.

2 Laptops for Laprak Boarding School

P_20190124_101304_PN-edit.jpg

Project : I.T. voor Educatie

At the end of 2018 we handed over two laptops to Aita Gurung, one of the teacher of the Laprak Boarding School, and also since the start of Micro-Care Nepal one of the main Nepalese contact in Gorkha district.
During the last week he helped us again during our trip from Arugat to Wuyia with organising and carrying 5 whiteboards to the village schools. During this time he could give me the photos he and the head of the school took after receiving the laptops at their school.

We where pleased to see they started using the two devices and giving the opportunity to introduce the world of I.T. to the children of the school. The students are feeling amazed to finaly see and be able to use computer for the first time in their lives.

Before they where only able to read and study about it and practice some typing on a white piece of paper where they would draw the typing bord on.

IMG_5580-crop.jpg
IMG_5578.JPG
IMG_5575.JPG
IMG_5576.JPG

VRIJWILLIGER : HARPER TROMP

Distributing Education material and clothing in the Upper-Arun Valley

“VRIJWILLIGER HARPER OVER ZIJN VRIJWILLIGERSWERK BIJ MICRO-CARE NEPAL

Eén van mijn passies is reizen naar andere landen en het ontdekken van andere culturen. In 2012 maakte ik mijn eerste reis naar Nepal en hoewel ik op veel mooie plekken geweest ben is mijn aandacht daar blijven hangen! Mijn kennismaking met dit bijzondere land was tweeledig, ik vond het prachtige maar ook een erg arme land. Bij terugkomst ervoer ik daardoor sterk het contrast met het hectische, snelle en rijke leven hier in Nederland en vrijwel meteen wenste ik mij al terug in Nepal.

“NEPAL IS MEER DAN EEN VAKANTIELAND”

Ik realiseerde me al heel snel dat Nepal voor mij veel meer is dan alleen een mooi vakantieland. Daarom wilde ik ook mijn verantwoordelijkheid nemen door iets terug te doen en ook een klein beetje bij te dragen aan het welzijn van de mensen in Nepal. Om te helpen waar het echt nodig is besloot ik de handen ineen te slaan met Stichting Micro-Care Nepal. Samen met Micro-care Nepal en gesteund door en met vrienden trok ik enkele jaren na die bijzondere eerste ontmoeting met Nepal de Arun vallei in, in het Noord-Oosten van Nepal.

LANGDURIGE, DUURZAME HULPVERLENING

Met tientallen kilos kleding en diverse schoolmaterialen bezochten we de meest afgelegen dorpjes. Het was heel duidelijk te merken dat hier in geen jaren een vrijwilligersorganisatie geweest was. De omstandigheden waren soms schrijnend en hoewel we veel mensen konden helpen, liep ik vaak de volgende dag weer verder met verdriet en schuldgevoel dat we niet meer voor hen konden doen. Gelukkig weet ik dat Micro-Care Nepal langdurig hulpverleent in deze gebieden en dus ook nog lang na mijn trip actief is in deze gebieden om de mensen zo veel mogelijk te helpen.

RIJKE ERVARING!

Dankzij de mooie tochten en vele bijzondere ontmoetingen tijdens deze trip hield ik toch een heel positief gevoel over aan mijn reis. Terugkijkend is het daarom vooral een hele rijke ervaring geweest en ik prijs mij enorm gelukkig dat ik dit mocht meemaken. Terug in Nederland probeer ik dat natuurlijk uit te dragen.

OOK EEN BIJDRAGE LEVEREN?

Mocht je ook overwegen om naar een ver land te reizen, dan kan ik je Nepal echt aanraden. Je zult zien dat ook jij na een bezoek aan dit magische land waarschijnlijk niets anders kunt en wil dan iets teruggeven voor alle rijkdom die je daar hebt opgedaan. Wil je graag vrijwilligerswerk doen in een land dat het echt heel goed kan gebruiken? Meld je dan aan als vrijwilliger bij Micro-Care Nepal. Dan garandeer ik je echt een unieke reis en ervaar je het land bijna als een local. Dat is zo bijzonder, daar kan echt helemaal niets tegenop!

“MELD JE AAN ALS VRIJWILLIGER!”

20121113-IMG_1321.jpg

Harper (in the red jacket) and a group of young students with in the backside the little and very primitive school.

Harper posing with a group of students that also recieved our gifts to their school with great pleasure.

VRIJWILLIGER Gert Groenewoud, OVER ZIJN ervaringen met MICRO-CARE NEPAL

Written by: Gert Groenewoud

Educatie materialen & kleding voor scholen in Gorka en Solu-Khumbu district.

Over the past few years it has become very clear to me that I wanted to give something back to the world, but I was not sure what this could be.

The earthquakes of 2015 hit me…To see small villages being completely destroyed, infrastructure destroyed, seeing people dying, amongst them children, made me want to do something. For me, this was the moment I realized that I wanted to help Nepal, but I was not sure how.

Let me introduce myself to you. My name is Gert Groenewoud. I am 50 years of age, married to Petra and have 2 children, Jesse and Zoe. I remembered Nepal from the time I spent there on my honeymoon some years ago as being a beautiful and welcoming country. The people were always smiling even when they hardly had anything. A friend introduced me to Micro-Care Nepal. After meeting Pim (Founder of Micro-Care Nepal) it was even more clear that I could really do something for Nepal.

Micro-Care Nepal stands for small projects in the most remote places of Nepal. In all their projects they work closely together with local people.What makes me want to start projects with Micro-Care Nepal is that they really improve the people’s lives. And in a sustainable way. The projects focus on the poorest in small remote mountain villages. Micro-Care Nepal is different because they teach people how to manage the projects themselves. On the website www.microcarenepal.org you can find a choice of all types of donations for the projects.

All of them are very deliberate and personal. And these days more important; you will be able to see what we do with your donations. You will receive newsletters with stories and photos of the families we help with your donations. Also want to stay informed about our initiatives? Subscribe on microcarenepal.org for the newsletter.

My personal motivation? The healthier and happier people I see, the better. I hope with this message I have given you something to think about. If so, please make a donation because Nepal needs it!
Thank you for your support,

Gert, Groenewoud

Februari 2017

/* FACEBOOK */